با مداد رنگیهایم روز آمدنت را نقاشی می کنم و جاده های رفتنت را خط خطی، کسی نیست، بیا و زندگی را به من بگو!

غلط هایم را بگو و زیر روزهای اشتباهم خط بکش.

بودنت مثل دریایی مرا در برمی گیرد.

آنجا که تو هستی ماهی ها هم نمی توانند بیایند چه رسد به من...

کدام صبح می آیی؟

کدام چمدان مال توست؟

بیا که اجاق سرد دلم را فقط تو می فهمی.