من یک دوزخ دور افتاده ام که آتشها هم از همنشینی با من می گریزند.

یک حسرت قدیمی، یک نفرت تکراری، یک تنهایی بی حاصل.

من یک تاریکی مبهم که هیچ ستاره ای دوست ندارد با من دوست شود.

یک تصویر رنگ و رو رفته در قابی فرسوده، یک کاسه خالی از شبنم.

من یک خیال خامم، یک وسواس بیهوده، یک آرزوی موهوم،

یک شوربختی محتوم که می ترسم خود را در آینه تماشا کنم.

من یک سر گذشت دردناکم، یک سرنوشت شوم، یک باغچه زشت که در برزخ معلق مانده ام،

یک کابوس ترسناک، یک رویای آشفته.

اگر چه دوزخی ام و اگر چه جز باد چیزی در دست ندارم،

اما تو را دوست دارم و بهشت گمشده ام را در چشمهای تو می جویم

و در حرفهایت که به رنگ وحی و عطش از کنارم عبور می کنند، اقامت می کنم.

در غیبت تو هزاران عشق دست نخورده، صدها افسانه ناگفته و یک مصر یوسف متولد نشده حضور دارد.

اگر چه پیراهنم را از شعله های دوزخ بافته اند، اما عطر بهشتی تو در تک تک سلولهایم خانه دارد.

اگر چه یک علف هرزم، اما اگر صبحگاهان صدایم کنی، از پشت درختهای نارون قد می کشم

 و لاله وار به سوی تو می آیم.