از هجرت رخت مهدی(عج) گریان و پریشانم

چون قیس بنی عامر دلداده و گریانم

مستانه به دنبالت هر روز و شبم مولا

و ز غربت و حیرانی در تابو تبم مولا

دیوانه ی رویت شد آواره ی هر حرمان

پروانه ی کویت شد بی خانه و بی سامان

من موجم و نا چیزم تو بحر صفا هستی

من خاکم و بی حاصل، تو ابر سخا هستی

ای ناله ی جانسوزم در هر شب یلدایی

مُردم ز غم رویت در غربت و تنهایی