این رضا کیست که عالم همه خشنود از اوست

این رضا کیست که بر درد دل خلق دوا است

ای ضعیـفی که تـو را پشـت و پنـــــاهی نبــود

شو پناهنده به شاهی که معین الضعفـا است

ســـاکن کوی رضـــا بـاش که این ابــر کـرم

سایه ی رحمت او بر سر سلطان و گـدا است

دامـن ضــامن آهــــــو مـده از دسـت کـه او

دوست را ضامن و فریاد رس روز جزا است

در دبـستــــان رضـــا درس فضیـلت آمــوز

که دبستـان رضـا مکتب تسلیـم و رضـا است

سخـــن سوختگــان ســـوزی و حــالی دارد

لیک سوزنده تر از هر سخنی شعر رسا است

« می آیی، می آیی»

همیشه مه آلود

 از آسمان می آیی

و از سنگینی تو

خاک ناله می کند

و دستهایت همیشه خیس از مه است

و تموج ناگزیر عشق را

در آستین داری

می آیی، می آیی

با دستانی پر از بهانه باران

و تقدس پر فریب جمعه ها را

از ذهن آسمان می زدایی

و مه تداوم ابهام جاری را

بی تابانه می بلعی

و آفتاب خفته در انتهای این حنجره

طلوع می کند

می آیی ، می آیی