من یک دوزخ دور افتاده ام که آتشها هم از همنشینی با من می گریزند.

یک حسرت قدیمی، یک نفرت تکراری، یک تنهایی بی حاصل.

من یک تاریکی مبهم که هیچ ستاره ای دوست ندارد با من دوست شود.

یک تصویر رنگ و رو رفته در قابی فرسوده، یک کاسه خالی از شبنم.

من یک خیال خامم، یک وسواس بیهوده، یک آرزوی موهوم،

یک شوربختی محتوم که می ترسم خود را در آینه تماشا کنم.

من یک سر گذشت دردناکم، یک سرنوشت شوم، یک باغچه زشت که در برزخ معلق مانده ام،

یک کابوس ترسناک، یک رویای آشفته.

اگر چه دوزخی ام و اگر چه جز باد چیزی در دست ندارم،

اما تو را دوست دارم و بهشت گمشده ام را در چشمهای تو می جویم

و در حرفهایت که به رنگ وحی و عطش از کنارم عبور می کنند، اقامت می کنم.

در غیبت تو هزاران عشق دست نخورده، صدها افسانه ناگفته و یک مصر یوسف متولد نشده حضور دارد.

اگر چه پیراهنم را از شعله های دوزخ بافته اند، اما عطر بهشتی تو در تک تک سلولهایم خانه دارد.

اگر چه یک علف هرزم، اما اگر صبحگاهان صدایم کنی، از پشت درختهای نارون قد می کشم

 و لاله وار به سوی تو می آیم.

ای شـعر طلــوع باغ هر ایثـار

گل کردن شوق قلب در دیدار

ای شوق عروج مهربانی، تو

پروانه ی سـرخ آسمانی، تو

تو سرخی سیب باغ اشعاری

از باغ بلـور شـوق، سرشـاری

ای علت انس دل به شاعرها

مقصـود رسیـدن مسـافـر هـا

ای از تو شکـوه آسمـان، آبی

در خواب، سروش ناز مهتابی

ای بوسه گل به سرو آزاده

ای مثل دل کبـوتری سـاده

در برکه عشق نغمه از مهتاب

در نغمـه ماه، اختـری بی تـاب

محبــوب عـزیـز و خـوب یارانــی

در شعر تو تا همیشه می مانی

بـا مـهـر تــو تـا ابــد چـه بیـداریـم

ای خوب تو را چه دوست میداریم

روزها از پی هم می گذرند و دلها در آتش هجرانت می سوزند،

قناری ها دیگر نای نغمه سرایی ندارند و دلها دیگر هوس غزل گفتن.

اینک تمام شعر ها به یک مصرع ختم می شوند:

« یا ابا صالح بیا »

بیا که مسجد جمکران مملو از عاشقان شیدای توست...