تا کی به تمنای وصال تو یگانه                                                                                                                                               

                                                         اشکم شود از هر مژه چون سیل روان

سال به سال،ماه به ماه، جمعه به جمعه،شب به شب،صبح به صبح و دقیقه به دقیقه

روز آمدن تو را می شماریم وبه دلمان وعده دیدار تو را می دهیم .  اما تا کی باید

منتظر بمانیم ؟ تا کی باید غبار طعنه ها و نیشخندهای منکرانت بردلهایمان سنگینی

کند و آزارمان دهد؟ تا کی باید امید آمدنت را بهانه سازیم و ادامه حیات دهیم؟

تا کی باید نامه های پراز اشکمان را بسویت پست کنیم ،در حالی که نشانی گیرنده را

 نمی دانیم و نامه هایمان به مقصد نمی رسد ؟ و برگشت می خورد

تا کی باید کودکان در رنج و غل و زنجیررا ببینیم و فریاد رسی برایشان نیابیم ؟

تا کی باید فقیران را ببینیم که شب سرگرسنه بر زمین می گذارند

 به امید آن شب که علی )ع(  ثانی

با کوله باری از نان و خرما به بالینشان رود و آن شب سیر بخوابند؟

 تا کی باید ....؟