شايد اين جمعه بيايد

شايد..

مژده ای دل که مسیحا نفسی می آید

که ز انفاس خوشش بوی کسی می آید

میلاد با سعادت وارث همه خوبیها ، مولا و سرور خوبان جهان، یوسف زهرا، نور دل منتظران ؛ خجسته و مبارک باد ...

همه هست آرزویم که ببینم از تو رویی

چه شود تو را که من هم ؛ برسم به آرزویی

دلم از پونه ها سیر است ، آقا

تمام باغ دلگیر است ، آقا

کسی فانوس گلها را شکسته است

نمی آیی مگر؟

دیر است ، آقا

بدون تو من و درد دو تارم

من و دلمویه های داغدارم

نمی آیی مگر؟

پس کی؟

کجا؟

کو؟

به چشمانت قسم ، چشم انتظارم..

محض یار مهربـــــان آن مونس و آرام جان

ناله از دل سر دهم وز هجر او اشکم روان

کاش می گشتی عیان ای شمس هستی بخش جان

می نمودی زنـــده دل های تمــــام انس و جان

می دانم خواهی آمد...

باز هم غروب جمعه است... کنار گلهای بهاری

نشسته ام و چشمانم را به آسمان پر ستاره دوخته ام

با یک دنــیا دلتـنگی و انتــظار دیوان حافظ را باز می کنم...

می گوید:

حافظ وصال می طلبد از ره دعـا

                                     یا رب دعای خسته دلان مستـجاب کن

جوابم را می گیرم، دلم روشن می شود،

می دانم خواهی آمد...

راستی

نشان من انتهای جاده غربت، همان آشیانه آخرین پرنده مسافر است.

 امروز افلاکیان بر عرش کبریایی پایکوب اند و خاکیان بر دل نقش شادی می زنند

 که میلاد یگانه منجی عالم بشریت مهدی موعود(عج)  است»

 میلادش بر تمامی منتظرانشمبارک باد

من آن كوچه گرد شب انتظارم

                            كه جز ديدنت آرزويی ندارم

ندارم دگر طاقت دوری

                           مرا می كشد داغ مهجوری

بيا تا سرمه  چشمم نمايم خاک پايت

                           بيا تا جان خود يک جا نمايم جانا فدايت

تو همون حس غریبی که همیشه با منی
تو بهوونه ی هر عاشق واسه زنده بودنی


تو امید انتظاری تو دلای ناامید
مثل دیدن ستاره تو شبای ناپدید


چه غریبونه گذشتند جمعه های سوت و کور
هنوزم اما نرسیدی ای تجلی ظهور


با تو ام، با تو که گفتی، تکیه گاه عاشقایی
میدونم یه دنیا نوری، ساده ای، بی انتهایی


مث لالایی بارون، تو کویر بی صدایی
تو خود عشقی، میدونم، ناجی فاصله هایی


تو همون حس غریبی که همیشه با منی
تو بهوونه یه هر عاشق باسه زنده بودنی


تو امید انتظاری تو دلای ناامید
مثل دیدن ستاره تو شبای ناپدید


عمریه دلم گرفته گله دارم از جدایی
غایب همیشه حاضر تو کجایی، تو کجایی
تو کجایی، تو کجایی

این رضا کیست که عالم همه خشنود از اوست

این رضا کیست که بر درد دل خلق دوا است

ای ضعیـفی که تـو را پشـت و پنـــــاهی نبــود

شو پناهنده به شاهی که معین الضعفـا است

ســـاکن کوی رضـــا بـاش که این ابــر کـرم

سایه ی رحمت او بر سر سلطان و گـدا است

دامـن ضــامن آهــــــو مـده از دسـت کـه او

دوست را ضامن و فریاد رس روز جزا است

در دبـستــــان رضـــا درس فضیـلت آمــوز

که دبستـان رضـا مکتب تسلیـم و رضـا است

سخـــن سوختگــان ســـوزی و حــالی دارد

لیک سوزنده تر از هر سخنی شعر رسا است

« می آیی، می آیی»

همیشه مه آلود

 از آسمان می آیی

و از سنگینی تو

خاک ناله می کند

و دستهایت همیشه خیس از مه است

و تموج ناگزیر عشق را

در آستین داری

می آیی، می آیی

با دستانی پر از بهانه باران

و تقدس پر فریب جمعه ها را

از ذهن آسمان می زدایی

و مه تداوم ابهام جاری را

بی تابانه می بلعی

و آفتاب خفته در انتهای این حنجره

طلوع می کند

می آیی ، می آیی

من یک دوزخ دور افتاده ام که آتشها هم از همنشینی با من می گریزند.

یک حسرت قدیمی، یک نفرت تکراری، یک تنهایی بی حاصل.

من یک تاریکی مبهم که هیچ ستاره ای دوست ندارد با من دوست شود.

یک تصویر رنگ و رو رفته در قابی فرسوده، یک کاسه خالی از شبنم.

من یک خیال خامم، یک وسواس بیهوده، یک آرزوی موهوم،

یک شوربختی محتوم که می ترسم خود را در آینه تماشا کنم.

من یک سر گذشت دردناکم، یک سرنوشت شوم، یک باغچه زشت که در برزخ معلق مانده ام،

یک کابوس ترسناک، یک رویای آشفته.

اگر چه دوزخی ام و اگر چه جز باد چیزی در دست ندارم،

اما تو را دوست دارم و بهشت گمشده ام را در چشمهای تو می جویم

و در حرفهایت که به رنگ وحی و عطش از کنارم عبور می کنند، اقامت می کنم.

در غیبت تو هزاران عشق دست نخورده، صدها افسانه ناگفته و یک مصر یوسف متولد نشده حضور دارد.

اگر چه پیراهنم را از شعله های دوزخ بافته اند، اما عطر بهشتی تو در تک تک سلولهایم خانه دارد.

اگر چه یک علف هرزم، اما اگر صبحگاهان صدایم کنی، از پشت درختهای نارون قد می کشم

 و لاله وار به سوی تو می آیم.

ای شـعر طلــوع باغ هر ایثـار

گل کردن شوق قلب در دیدار

ای شوق عروج مهربانی، تو

پروانه ی سـرخ آسمانی، تو

تو سرخی سیب باغ اشعاری

از باغ بلـور شـوق، سرشـاری

ای علت انس دل به شاعرها

مقصـود رسیـدن مسـافـر هـا

ای از تو شکـوه آسمـان، آبی

در خواب، سروش ناز مهتابی

ای بوسه گل به سرو آزاده

ای مثل دل کبـوتری سـاده

در برکه عشق نغمه از مهتاب

در نغمـه ماه، اختـری بی تـاب

محبــوب عـزیـز و خـوب یارانــی

در شعر تو تا همیشه می مانی

بـا مـهـر تــو تـا ابــد چـه بیـداریـم

ای خوب تو را چه دوست میداریم

روزها از پی هم می گذرند و دلها در آتش هجرانت می سوزند،

قناری ها دیگر نای نغمه سرایی ندارند و دلها دیگر هوس غزل گفتن.

اینک تمام شعر ها به یک مصرع ختم می شوند:

« یا ابا صالح بیا »

بیا که مسجد جمکران مملو از عاشقان شیدای توست...

                        تا کی به تمنای وصال تو یگانه                                                                                                                                               

                                                         اشکم شود از هر مژه چون سیل روان

سال به سال،ماه به ماه، جمعه به جمعه،شب به شب،صبح به صبح و دقیقه به دقیقه

روز آمدن تو را می شماریم وبه دلمان وعده دیدار تو را می دهیم .  اما تا کی باید

منتظر بمانیم ؟ تا کی باید غبار طعنه ها و نیشخندهای منکرانت بردلهایمان سنگینی

کند و آزارمان دهد؟ تا کی باید امید آمدنت را بهانه سازیم و ادامه حیات دهیم؟

تا کی باید نامه های پراز اشکمان را بسویت پست کنیم ،در حالی که نشانی گیرنده را

 نمی دانیم و نامه هایمان به مقصد نمی رسد ؟ و برگشت می خورد

تا کی باید کودکان در رنج و غل و زنجیررا ببینیم و فریاد رسی برایشان نیابیم ؟

تا کی باید فقیران را ببینیم که شب سرگرسنه بر زمین می گذارند

 به امید آن شب که علی )ع(  ثانی

با کوله باری از نان و خرما به بالینشان رود و آن شب سیر بخوابند؟

 تا کی باید ....؟

اگر بیایی سفره دل را برایت می گشایم و تو را به ضیافت رویاهامان می بریم.

آنجا که لبریز از آرزوهای بر باد رفته است.

ای قاصد باران! من سالهاست پیغام اشتیاق خویش را بر بال نسیم به تو می رسانم و

در خیال سبز خود دشت شقایق های سرخ را ترسیم می کنم که از بارش مهر تو روییده اند.

بیا که هیچ مرثیه ای توان بیان اندوه مرا ندارد.

بیا ای سبز پوش سرفراز مانده در غیبت

نگاهت باز گوی غصه های خوانده در غیبت

دعای ندبه آدینه ام تقدیم درگاهت

تو ای مجموعه زیبایی ای پیمانده در غیبت

اگر چه قسمت ما نیست دیدار جمال تو

گناه ما رخ زیبای تو پوشانده در غیبت

ببین این لشگر آماده جان بر کف عاشق

و لیکن مانده ای گویا تو ای فرمانده در غیبت

غزل های ما خیل ملائک خوانده از شوقت

ببین ای آشنا ای سبز پوش ای مانده در غیبت

بخشش حدی دارد که اگر از آن حد گذشت، اسراف است.

دوراندیشی حدی دارد که اگر از آن حد گذشت، ترس است.

اقتصاد و میانه روی را حدی است که اگر از آن بگذرد،بخل است.

شجاعت را اندازه ای است که اگر از آن گذشت، نابودی است.

ستاره عشق تافت به چرخ نیلوفری

مهر جمالش ربود دل ز مه و مشتری

کوکب اقبال او خیمه بر افلاک زد

ز خیل انجم گرفت کوکبه مهتری

شاد به رویش سپهر،محو رخش ماه و مهر

زهره نهان کرد چهر، خجل شد از دلبری

باد بهاری وزید بر خم گیسوی دوست

تا کند از زلف یار سنبل گل پروری

طره مشکین اوست آیت شق القمر

طلعت زیبای اوست حجت پیغمبری

قامت رعنای وی سدره و طوبای ماست

نرگس مخمور او جام می کوثری

والی ملک وجود، قبله اهل سجود

منبع احسان وجود،خسرو دین«عسکری»

شاه ملائک خدم، دانش و ایمان حشم

بر همه عالم علم زد به سخن گستری

دفتر تفسیر او کاشف اسرار عشق

درس و اشارات آن مخزن هر گوهری

خسرو اقلیم جان، حجت حق بر جهان

در تن عالم روان، بر سر ما افسری

تا نگشاید حجاب آن مه مکی نقاب

بر رخ ما عاشقان کس نگشاید دری

چشم «الهی» است باز،منتظر ای دلنواز

تا تو بدان چشم ناز به رخ ما بنگری

                                                                        «مهدی الهی قمشه ای»

« امروز افلاکیان بر عرش کبریایی پایکوب اند و خاکیان بر دل نقش شادی می زنند

 که میلاد یازدهمین شکوفه شجره نبوت است»

میلادش بر همگان مبارک باد

از هجرت رخت مهدی(عج) گریان و پریشانم

چون قیس بنی عامر دلداده و گریانم

مستانه به دنبالت هر روز و شبم مولا

و ز غربت و حیرانی در تابو تبم مولا

دیوانه ی رویت شد آواره ی هر حرمان

پروانه ی کویت شد بی خانه و بی سامان

من موجم و نا چیزم تو بحر صفا هستی

من خاکم و بی حاصل، تو ابر سخا هستی

ای ناله ی جانسوزم در هر شب یلدایی

مُردم ز غم رویت در غربت و تنهایی

مهدی جان!

بیا و ببین که دست ها

آماده ی رویش اند. بیا در این غروب

بی کسی و تنهایی ترانه ی سبز روئیدن

را در گوش باغ زمزمه کن. بگذار

ساحل در دریای آغوشت جان

بسپارد و مرغان دریایی بر فانوس

شانه هایت به امید فرداهایی روشن پرواز کنند.

بر کنار پنجره سبز انتظار نشسته ام.

آسمان دلم ابری است و شوره زار

وجودم تشنه لب؛

گویا مدت هاست که ترنم زیبای باران را

در خود حس نکرده است.

می خواهم ببارم و سوار بر مرکب زیبای اشک،

تنها عصاره خالص خلقت، اوج گیرم

تا با او بگویم:

معبود من!

چقدر زیباست در کویر سوزان زندگی تنها

و بی کس

در مقابل تو شکستن و

سر بر سجده نیاز نهادن؛

با یک اقیانوس فقر و یک سبد خلوص.

چقدر زیباست نوای« الهی و ربی من لی غیرک»

و در سکوت شب،

ذکر «انا عبدک الذلیل» را فریاد زدن؛

فریادی در اوج خاموشی.

من مسافرم و امروز دلتنگ تر از همیشه

راهی دیار تو گشته ام.

می خواهم در آشیانه گرم دستانت

غم سال ها تنهایی را

زاز زار بگریم.

دلتنگم

از ناتوانی خویش،

از سکوت سرد و سنگین شب،

از جهل روزگار،

از این همه انتظار...

  جهان به انتظار نشست

امروز جهان به انتظار نشست

امروز تو شدی امام ما

این عید بزرگ رو به همه ی مسلمونای جهان مخصوصا شیعیان مخلصش تبریک میگم

سلام آقا جون

امروز جمعه ست ولی تو نیومدی

یه جمعه دیگه به جمعه های گذشته پیوست ولی تو نیومدی

میدونی چند تا قلب منتظر رو دوباره منتظر گذاشتی

ولی ما باز هم منتظر می مونیم

     باز هم منتظر می مونیم

  بیشتر از این ما رو منتظر نذار

با مداد رنگیهایم روز آمدنت را نقاشی می کنم و جاده های رفتنت را خط خطی، کسی نیست، بیا و زندگی را به من بگو!

غلط هایم را بگو و زیر روزهای اشتباهم خط بکش.

بودنت مثل دریایی مرا در برمی گیرد.

آنجا که تو هستی ماهی ها هم نمی توانند بیایند چه رسد به من...

کدام صبح می آیی؟

کدام چمدان مال توست؟

بیا که اجاق سرد دلم را فقط تو می فهمی.

هر کس که خروج مهدی(عج) را انکار کند به آن چه که پیامبر(ص) نازل شده کفر ورزیده است.

پیامبر اکرم(ص)

صاحب الامر شخصا از دیدگاه مردم غائب می گردد ولی یادش از دلهای مومنین نمی رود.

امام کاظم(ع)

آگاه باشید مهدی خون تمام دوستان خدا را که انتقام گرفته نشده است تقاص می کند.

پیامبر اکرم(ص)

    در کوچه های انتظار،آهنگ گامهایش در گوشم طنین انداز می گردد،

   چشم به راه او لحظه های دلتنگی را سپری می کنم.                                       

   غبار از چهره دل می زدایم و به احترام آمدنش نهانخانه دل را خانه

    تکانی می کنم تا او را در بر گیرم و رایحه وجودم را استشمام کنم...

سلام بر سپيده و نور! ترا نمي‌توانم به چيزي تشبيه كنم چون‌كه بقيه‌اللهي اين را دريافتم كه از نوري و بر همه جا احاطه داري چون عين اللهي.

اي منجي عالم, اي محبوب دل‌هاي بيدار, اي آشكار در نهان, رخ نما و پرتو افشاني كن تا بيدار دلان رخسارشان در تلألؤ نور جمالت شكفته گردد.

رخ بنما مولاي خوبم, بيداد از زمانه.

به فرموده جد بزرگوارت مولاي متقيان حيدر كرار, ساقي كوثر" «دل مرده شديم از اين قوم كه در باطل خود هماهنگ‌اند و از حق پراكنده ...».